Web security, authentication, and secure coding practices
79 posts
محدودیت نرخ تنها یک ویژگی نیست؛ بلکه خط مقدم دفاع در امنیت برنامههای وب است. این مکانیزم از زیرساخت شما در برابر حملات رد سرویس (DoS) محافظت میکند، از سوءاستفاده از API جلوگیری کرده و تخصیص عادلانه منابع را بین کاربران تضمین میکند. اگرچه بسیاری از توسعهدهندگان به سرویسهای شخص ثالث مانند C...
پیادهسازی توکنهای وب JSON (JWT) در معماریهای بیحالت مزایای مقیاسپذیری قابل توجهی دارد، اما یک آسیبپذیری امنیتی حیاتی را معرفی میکند: سرقت توکن. برخلاف سیستمهای مبتنی بر جلسه، که سرور میتواند بلافاصله یک جلسه را از سمت مشتری نامعتبر کند، JWTها خودمختار هستند. ...
در فضای امنیتی برنامههای مدرن، درک نحوه احراز هویت کاربران و مجوزدهی به منابع حیاتی است. برای توسعهدهندگان، تمایز بین OAuth 2.0 و OpenID Connect (OIDC) نه تنها یک بحث آکادمیک، بلکه برای ساخت برنامههای امن و مقیاسپذیر ضروری است.
برای دههها، قانون طلایی امنیت رمز عبور ساده بود: هرگز رمزها را به صورت متن ساده ذخیره نکنید. با این حال، با افزایش نمایی قدرت محاسباتی، روشهایی که برای محافظت از این رمزها استفاده میکردیم، منسوخ شدهاند. اگر هنوز از MD5، SHA-1 یا حتی SHA-256 ساده برای هش کردن رمزها در برنامه خود استفاده میکنید...
همانطور که معماریهای مبتنی بر API به ستون فقرات تجربیات دیجیتال مدرن تبدیل میشوند، ایمنسازی این نقاط پایانی در برابر سوءاستفاده، حملات رباتها و افزایشهای ناگهانی ترافیک دیگر یک انتخاب نیست، بلکه حیاتی است. یکی از موثرترین ابزارها در جعبه ابزار مهندسان، محدودیت نرخ است. با این حال، انتخاب الگوریتم مناسب...
در اکوسیستم مدرن توسعه وب، توکنهای وب JSON (JWT) به استاندارد پیشفرض برای احراز هویت بدون حالت تبدیل شدهاند. با این حال، پیادهسازی پیشفرض—که در آن یک توکن دسترسی با عمر طولانی با هر درخواست ارسال میشود—سطح حمله بسیار بزرگی ایجاد میکند. اگر یک مهاجم توکن را از طریق XSS یا شنود شبکه دستکاری کند، به دسترسی طولانیمدت به حساب کاربری دست مییابد.
در عصر سیستمهای توزیعشده، امنیت دیگر یک فکر ثانویه نیست، بلکه ستون بنیادی است. با مهاجرت سازمانها از معماریهای تکتوده به میکروسرویسها، سطح حمله به صورت نمایی گسترش مییابد. یک سرویس نفوذ شده میتواند به طور بالقوه دادههای حساس را در سراسر اکوسیستم فاش کند. برای کاهش این خطرات، توسعهدهندگان باید فراتر از احراز هویت ساده حرکت کرده و استراتژیهای مجوزدهی مستحکمی را پیادهسازی کنند. دو کنترل حیاتی برای این کار، اعمال سختگیرانه محدودههای OAuth2 و محدودیت نرخ دقیق هستند.