برای دههها، محیط امنیتی سنتی فرض میکرد که پس از ورود یک درخواست به شبکه شرکت، قابل اعتماد است. این فرضیه با ظهور معماریهای توزیعشده، استقرارهای بومی ابری و کار از راه دور فرو ریخته است. امروزه ترافیک شبکه داخلی نیز به اندازه ترافیک خارجی آسیبپذیر است. یک میکروسرویس نفوذ کرده میتواند به راحتی برای حمله به سایر سرویسها حرکت جانبی (lateral movement) انجام دهد اگر حرکت جانبی محدود نشده باشد. اینجا است که دسترسی شبکه Zero Trust (ZTNA) حیاتی میشود. با اجرای سیاستهای ZTNA برای ارتباطات میکروسرویس داخلی، سازمانها میتوانند کنترلهای دسترسی مبتنی بر هویت را به شدت اعمال کنند و اطمینان حاصل کنند که هر درخواست، صرفنظر از مبدأ آن، احراز هویت و مجوزدهی شده است.
تغییر از محیط امنیتی به Zero Trust
در یک معماری کلاسیک میکروسرویس، ارتباط سرویس با سرویس اغلب بر پایه اعتماد ضمنی استوار بود. توسعهدهندگان ممکن است قوانین فایروال را پیکربندی کنند تا به هر پاد (pod) در فضای نام "backend" اجازه دهند با هر پاد دیگری در همان فضای نام ارتباط برقرار کند. اگرچه این رویکرد راحت است، اما سطح حمله وسیعی ایجاد میکند. اگر مهاجمی از یک آسیبپذیری در یک سرویس با امنیت پایین سوءاستفاده کند، پایگاهی در داخل محیط امنیتی شبکه به دست میآورد و میتواند به آزادانه با داراییهای با ارزش بالا تعامل کند.
Zero Trust بر اصل "هرگز اعتماد نکنید، همیشه تأیید کنید" عمل میکند. این اصل مفهوم شبکه داخلی قابل اعتماد را حذف میکند. در عوض، دسترسی بر اساس هر درخواست اعطا میشود و در برابر سیاستهای سختگیرانه اعتبارسنجی میگردد. برای میکروسرویسها، این بدان معناست که پیادهسازی TLS متقابل (mTLS) و توکنهای هویت با عمر کوتاه برای هر تماس بین سرویسها. این اطمینان حاصل میکند که حتی اگر یک سرویس نفوذ کند، مهاجم نمیتواند به راحتی امتیازات را ارتقا دهد یا بدون اعتبارنامههای معتبر حرکت جانبی انجام دهد.
پیادهسازی ZTNA با Service Mesh
موثرترین راه برای اجرای ZTNA در مقیاس بزرگ، از طریق یک Service Mesh مانند Istio یا Linkerd است. یک Service Mesh لایه زیرساخت اختصاصی ارائه میدهد که مدیریت ترافیک، امنیت و قابلیت مشاهده را بدون نیاز به تغییرات کد در خود برنامه مدیریت میکند. این لایه تمام ترافیک ورودی و خروجی را رهگیری میکند و سیاستها را بر اساس هویت سرویس، نه فقط آدرس IP آن، اعمال میکند.
سناریویی را در نظر بگیرید که یک "سرویس پرداخت" نیاز دارد با "سرویس تشخیص تقلب" ارتباط برقرار کند. تحت مدل Zero Trust، باید اطمینان حاصل کنیم که تنها هویت خاص سرویس پرداخت میتواند به نقطه پایانی تشخیص تقلب دسترسی داشته باشد. این از طریق mTLS و سیاستهای مجوزدهی انجام میشود.
مثال عملی: سیاست مجوزدهی Istio
بیایید نگاهی بیندازیم که چگونه میتوان این سیاستها را با استفاده از Istio اعمال کرد. در زیر نمونهای از یک سیاست مجوزدهی آورده شده است که دسترسی به سرویس تشخیص تقلب را محدود میکند. این سیاست اطمینان حاصل میکند که تنها درخواستهایی که از سرویس پرداخت با یک توکن JWT معتبر originate میشوند، مجاز هستند.
apiVersion: security.istio.io/v1beta1
kind: AuthorizationPolicy
metadata:
name: fraud-detection-policy
namespace: financial
spec:
selector:
matchLabels:
app: fraud-detection
action: ALLOW
rules:
- from:
- source:
principals: ["cluster.local/ns/financial/sa/payment-service"]
to:
- operation:
methods: ["POST"]
paths: ["/api/v1/verify"]
requires:
- claim: "role"
equals: "payments_admin"
در این پیکربندی، فیلد source.principals اطمینان حاصل میکند که تنها حساب سرویس سرویس پرداخت میتواند اتصال را آغاز کند. عبارت requires لایه امنیتی اضافی را با بررسی ادعای JWT اضافه میکند و اطمینان حاصل میکند که درخواست دارای مجوزهای لازم است. این رویکرد چند لایه حتی اگر مسیر شبکه رهگیری شود، از دسترسی غیرمجاز جلوگیری میکند.
چالشها و بهترین شیوهها
در حالی که اجرای ZTNA امنیت قوی ارائه میدهد، پیچیدگیهایی نیز ایجاد میکند. چرخش گواهینامه اگر خودکار نشود، به یک بار کاری دستی تبدیل میشود و عیبیابی مشکلات اتصال به دلیل لایه رمزنگاری میتواند چالشبرانگیز باشد. استفاده از ابزارهای مدیریت خودکار گواهینامه مانند Cert-Manager که با Service Mesh شما یکپارچه شده است، حیاتی است. علاوه بر این، همیشه اصل کمترین امتیاز را دنبال کنید. مجوزهای دسترسی گسترده اعطا نکنید؛ در عوض، قوانین ظریفی برای هر تعامل سرویس تعریف کنید.
یک بهترین شیوه دیگر، نظارت و حسابرسی مداوم روی لاگهای دسترسی است. سیاستهای ZTNA باید به عنوان کد در نظر گرفته شوند و در کنترل نسخه قرار گیرند. بررسیهای منظم این سیاستها به شناسایی قوانین بیش از حد مجاز که ممکن است در طول توسعه اضافه شده باشند و نیاز به سختگیری قبل از استقرار در محیط تولید دارند، کمک میکند.
نتیجهگیری
اجرای دسترسی Zero Trust به API برای ارتباطات میکروسرویس داخلی دیگر اختیاری نیست؛ بلکه ضرورتی برای امنیت برنامههای مدرن است. با بهرهگیری از سیاستهای ZTNA از طریق Service Meshها، توسعهدهندگان میتوانند اعتماد ضمنی را حذف کنند و کنترلهای دسترسی سختگیرانه مبتنی بر هویت را اعمال کنند. این رویکرد به طور قابل توجهی خطر حرکت جانبی و نقض دادهها را کاهش میدهد و اطمینان حاصل میکند که برنامه شما در برابر تهدیدات پیچیده مقاوم بماند. هنگام مهاجرت به Zero Trust، بر خودکارسازی، کمترین امتیاز و نظارت مداوم تمرکز کنید تا یک زیرساخت امن و مقیاسپذیر بسازید.